Th!nk @lpha staat voor Innovation, Networking and Future minded. T@ constateert dat digitalisering lijdt tot globalisering van ontwikkelingen in de wereld. De Informatie maatschappij waarin we leven vraagt steeds meer van individuen en groepen om de samenleving mede vorm en inhoud te geven. De verhouding tussen de landen ten noorden en zuiden van de evenaar staan steeds meer onder druk. Welke zinvolle rol kunnen wij en met name jongeren hierin spelen? Zij immers zullen de toekomst vorm en inhoud geven. T@ gelooft in vernieuwingsdrang onder de jongeren om de wereld te maken tot een ‘place to be’. Verbindend werken als basisgrondhouding, grensoverschrijdend omdat je er niet omheen kunt. Wat wil T@? T@ wil bereiken dat de talenten van jongeren in een vroegtijdig stadium, positief worden aangesproken waardoor zij en de omringende samenleving daar profijt van kunnen hebben. Hoe wil T@ dit bereiken? T@ gaat uit van het zelf-lerend vermogen van elk individu en wil dit ondersteunen door vanuit het T@ netwerk toekomstgerichte vormingsmodules en trainingen aan te bieden. Een ander uitgangspunt is dat trendsettende ontwikkelingen in de samenleving continu onderdeel vormen van vraag en aanbod van T@. Hierdoor komt T@ als vanzelf in de dynamiek terecht van een snel lerende netwerkgroep. T@ is een niet-commercieel initiatief en biedt via haar netwerkgroep kosteloos diensten en ondersteuning aan jongeren die op onderwijs, sociaal maatschappelijk en politiek vlak hun kennis willen verbreden. Welke doelgroep heeft T@? T@ richt zich op jongeren van 12 jaar en ouder. Op welk terrein is T@ actief? T@ is actief op het gebied van bevordering van participatie in de internationale samenleving. Dit kan middels vorming en educatie op o.a. politiek-maatschappelijk vlak. Daarnaast steunt T@ kleinschalig en belangeloos duurzame ontwikkelingsprojecten in landen en op locaties waar kansarmen wonen en waar zij haar netwerken heeft.
Th! lpha @ nk stands for Innovation, Networking and being Future minded. T@ notes that digitization leads to globalization of world developments. The Information Society in which we live demands more and more individuals and groups to help shape society in a meaningful way. The relationship between the countries north and south of the equator is under increasing pressure. What meaningful role can we, and especially young people play in this regard? Indeed they will give for and content to the future. T@ believes in innovation among young people, to make the world into ‘a place to be’. Interconnecting as a basic attitude, going beyond boundaries because you can not ignore it. What does T@ wish to accomplish? T@ wishes to ensure that young people’s talents are stimulated at an early stage, in a way that they and the society that they live in can benefit from it. How can T@ achieve this? T@ starts from the self-learning ability of each individual and aims at supporting this by offering future oriented educational modules and trainings from its T@ network. Another point of departure is that trendsetting developments in society are always part of the supply and demand at T@. This way T@ naturally acquires the dynamics of a fast-learning network group. T@ is a non-commercial initiative that offers free services and support through its network group to young people who wish to broaden their knowledge in educational, social, civil and political fields. Which target groups does T@ have? T@ focuses on youngsters of age 12 and older. What is T@’s focus? T@ actively promotes participation in the international society through training and education in amongst others socio-politics. @T also selflessly supports small-scale sustainable development projects in countries and locations where disadvantaged people live and where it has its network.
No comment
vrijdag 19 augustus 2011
maandag 15 augustus 2011
Adem en de Koran 2
Als Marja niet in de buurt is dan dobbert Ruth vermoedelijk in alle zeven sloten tegelijk. Maar ik heb het idee dat ze onmogelijk kan verzuipen want met zo'n bek als een scheermes lult ze niet alleen iedereen van tafel,maar krijgt ze ook alles voor elkaar. Ik heb Adem nog nooit zo zwaar in de problemen gezien. Waarom ik dus wel en Ruth niet de Koran kreeg van de Imam. Adem werd langzaam bleek en hield zijn adem in , want voor onvriendelijke klanten heeft Adem altijd een weerwoord en antwoord klaar, maar met deze wandelende spraakwaterval wil hij duidelijk niet in een discussie belanden en al helemaal niet in onmin raken. Adem murmelde met droge keel en hese stem (nog circa twee weken te gaan met ramadan) helemaal van zijn apropos en totaal ontdaan, iets onverstaanbaars over Imam en moskee en keek daarbij alsof hij door de profeet zelf ter verantwoording was geroepen.
'Adem Ik ken jou veel langer dan Anthony en ik ben ook je vriend hoe kan dat nou, leg es ff uit?' klonk het heel groen en giftig.
Uitgerekend op deze vrije zondagmiddag dat Adem heel veel achterstallig werk probeerde weg te werken en mijn aanwezigheid niet als storend beschouwde, uitgerekend op deze rustige middag lande Ruth samen met Marja bij de voordeur van zijn zaak. Om hem weer uit zijn benarde positie te helpen, stelde ik voor om de Imam te vragen of hij nog twee exemplaren van de Koran voor Ruth en Marja heeft.
Marja: "Doe maar eentje klonk het opeens zalvend, want als Ruth het uit heeft dan leen ik het wel ff van Ruth." Nu raak ik niet zo gauw van slag als er iets totaals onvoorspelbaars gebeurt in mijn nabije omgeving en ben, naast voorstander van emancipatie en gelijke rechten voor de vrouw ook tegen vooroordelen. Maar 879 pagina's uit de Koran (incl. de index) lees je niet zomaar als Viva, Linda of Marie Claire in een weekend uit, en al helemaal niet van voor naar achteren zoals we gewend zijn maar maar van achter naar voren. 'Ik ga de Imam vragen maar dan moet je het ook goed lezen' zei Adem (met de nadruk op goed) kwam het schor en heel zacht uit zijn droge mond. Op mijn beurt keek ik Adem weer vragend aan, want dit is al een halve toezegging wat hij deed en dat leek me niet zo erg verstandig. Niet om Ruth en Marja want ik gun hun ook een blik in de Koran, maar meer om de reactie van de Imam die zich straks plotseling geconfronteerd ziet met drie 'Christenen' uit Adem z'n nabije omgeving die belangstelling hebben voor de Koran. Ruth: "Ik ken de bijbel ook hoor Adem, heb ik van mn moeder" en declameerde prompt een stuk uit Leviticus.Van schrik ben ik nu even kwijt welke vers en wat de tekst precies was geweest.
Ook Marja bleek tot mijn verbazing over enige kennis te beschikken van de bijbel, ook van mams zegt ze vol overtuiging.
Adem was al lang om en overtuigd zag ik en bovendien heel opgelucht dat hij even later de scooter de bocht om zag gaan, helemaal uit het zicht. Maar ik houd m'n hart vast als hij zijn belofte niet na kan komen, niet zozeer vanuit oogpunt van integriteit, want Adem komt altijd zijn belofte na, maar vanwege de toorn van de blonde profeet als Adem toch niet aan zijn afspraak en verplichting kan voldoen.
'Adem Ik ken jou veel langer dan Anthony en ik ben ook je vriend hoe kan dat nou, leg es ff uit?' klonk het heel groen en giftig.
Uitgerekend op deze vrije zondagmiddag dat Adem heel veel achterstallig werk probeerde weg te werken en mijn aanwezigheid niet als storend beschouwde, uitgerekend op deze rustige middag lande Ruth samen met Marja bij de voordeur van zijn zaak. Om hem weer uit zijn benarde positie te helpen, stelde ik voor om de Imam te vragen of hij nog twee exemplaren van de Koran voor Ruth en Marja heeft.
Marja: "Doe maar eentje klonk het opeens zalvend, want als Ruth het uit heeft dan leen ik het wel ff van Ruth." Nu raak ik niet zo gauw van slag als er iets totaals onvoorspelbaars gebeurt in mijn nabije omgeving en ben, naast voorstander van emancipatie en gelijke rechten voor de vrouw ook tegen vooroordelen. Maar 879 pagina's uit de Koran (incl. de index) lees je niet zomaar als Viva, Linda of Marie Claire in een weekend uit, en al helemaal niet van voor naar achteren zoals we gewend zijn maar maar van achter naar voren. 'Ik ga de Imam vragen maar dan moet je het ook goed lezen' zei Adem (met de nadruk op goed) kwam het schor en heel zacht uit zijn droge mond. Op mijn beurt keek ik Adem weer vragend aan, want dit is al een halve toezegging wat hij deed en dat leek me niet zo erg verstandig. Niet om Ruth en Marja want ik gun hun ook een blik in de Koran, maar meer om de reactie van de Imam die zich straks plotseling geconfronteerd ziet met drie 'Christenen' uit Adem z'n nabije omgeving die belangstelling hebben voor de Koran. Ruth: "Ik ken de bijbel ook hoor Adem, heb ik van mn moeder" en declameerde prompt een stuk uit Leviticus.Van schrik ben ik nu even kwijt welke vers en wat de tekst precies was geweest.
Ook Marja bleek tot mijn verbazing over enige kennis te beschikken van de bijbel, ook van mams zegt ze vol overtuiging.
Adem was al lang om en overtuigd zag ik en bovendien heel opgelucht dat hij even later de scooter de bocht om zag gaan, helemaal uit het zicht. Maar ik houd m'n hart vast als hij zijn belofte niet na kan komen, niet zozeer vanuit oogpunt van integriteit, want Adem komt altijd zijn belofte na, maar vanwege de toorn van de blonde profeet als Adem toch niet aan zijn afspraak en verplichting kan voldoen.
donderdag 11 augustus 2011
Stotteren
Sommige namen zijn onlosmakelijk verbonden aan een gebeurtenis of een voorval, waardoor je die, zelfs na 33 jaren probleemloos uit je geheugendatabank kan vissen.
Zo'n naam is Ton van Miltenburg.
Locatie Bijzonder Jeugd Internaat Papenvoort in Rolde (Drenthe). Internaten heten deze type instellingen in die tijd voor jongeren met een licht verstandelijk handicap.
Het was het begin van mijn loopbaan binnen de sector zorg als pedagogisch groepsleider.
Ik was er min of meer per ongeluk in verzeild geraakt.
De leefgroep unit was bestemd voor jongeren in de eindfase van hun verblijf. Een zogenaamde kamertraining groep. Met vijf collega's en twee stagiaires 'draaiden' we de groep.
In die tijd werkten we een slag in de rondte met lange weekend diensten.
Die begon zaterdagmorgen om 09.00u en eindigt maandagmorgen 09.00u.
Ton was een van de 12 jongens in de leefgroep waar ik werkte.
Vrijwel allemaal komen ze uit het westen van het land.
Flink uit de kluiten gewassen jongeren vaak een kop groter en met een zangerige accent en sommige met een bek als een scheermes.
Ton was een uitzondering in de groep van twaalf.
Met z'n dikke jampotglazenbril (volgens mij een sterkte van -9) en bruine krullen oogt hij aandoenlijk. Doordeweeks stonk hij altijd naar koeienmest, want hij volgt een opleiding om het boerenwerk in te gaan. In die tijd dat ik daar kwam werken liep hij stage bij een boer in Schoonloo, een boerderij met melkkoeien. Maar Ton had ook iets anders, Ton stottert.
Elke zaterdagmorgen als ik in dienst kom, houd ik tegen 12.00u een soort appel.
De afspraak was dat tussen 09.00u en 12.00u alle 12 kamers een flinke schoonmaakbeurt krijgen van de jongens.
Als alles in orde is, gaan we met z'n allen diezelfde avond stappen naar een discotheek naar keuze. Het was hartje zomer en de instelling bevond zich in een bosrijke omgeving.
Toen ik het terrein opreed viel me al op dat alle ramen openstonden.
In de hal rook het naar bleekwater en schoonmaakmiddelen en hoorde ik het geluid van harde muziek stofzuigers. De jongens hadden er duidelijk zin in.
Tegen twaalf liep ik de vleugel in waar de jongens slapen en begon met mijn 'zogenaamde strenge controle' van de kamers.
Dekbedden hadden ze niet in die tijd dus sliepen de jongens tussen witte lakens en een wollen deken.
Ton z'n kamer was het eerst aan de beurt want die bevond zich voor in de hal.
Ik zie hem nu nog staan voor zijn slaapkamerdeur.
Zijn gezicht straalde plezier uit want als Ton iets doet dan doet hij dat 100% en met volle overgave.
De kamer van Ton zag er ook perfect uit en rook lekker fris.
De laatste keer dat ik hem een oor aan naaide was dat ik vond dat de naad van de strak gespannen laken om z'n bed, scheef erbij lag.
Ik heb Ton bed leren opmaken dus waarschijnlijk was hij te lang met andere dingen bezig en moest het bed even snel gebeuren.
Nu moet ik er wel erbij vertellen dat dit alles een spel is dat ik speelde met de jongeren, die van strenge commandant van een strafkamp die echt elke vierkante cm van de slaapkamers met een vergrootglas controleerde.
De zogenaamde dreiging dat door een slecht uitgevoerde schoonmaakbeurt, hun stapweekend de grond in kan worden geboord, gierden door hun kelen.
Natuurlijk lukt hun dit wel, maar het ging natuurlijk om het spel die wij met elkaar spelen.
De jongeren controleerden ook elkaars kamer (kijk uit hoor want hij gaat dat en dat ook controleren).
Ton zn kamer zag er dus als een voorbeeldkamer uit, bijna smetteloos.
Zelfs zijn vensterbank was stofvrij en daar heb ik hem ook een keer op 'gepakt'.
Die grijns op zijn gezicht toen ik me omdraaide en aanstalten maakte zijn kamer uit te lopen(haha denkt Ton lekker puhh).
Ton liep met zijn bril tegen m'n rug toen ik plots en abrupt bleef staan op de drempel van de deur.
Hij keek me geschrokken aan toen ik me langzaam omdraaide. In de tussentijd stonden de andere jongens al in het halletje vol spanning toe te kijken hoe Ton het ervan afbrengt.
Ton staarde me nog steeds onbeweeglijk aan.
Zijn hoofd hing scheef boven de schouder en z'n bril hing scheef op zijn neus van de botsing en volgens mij stond zn hart ook even stil, zo spannend werd het.
Die van mij ook want het was echt een hilarisch moment. Ik kon mijn lachen bijna niet inhouden.
Mijn rechterhand ging tergend langzaam omhoog en met mijn wijsvinger maakte ik een veegbeweging boven op de deurpost, keek ik met grote ogen en stomverbaasd naar mn vieze vinger.
Ton viel bijna flauw. De jongens lagen allemaal in een deuk.
De rest van de middag verliep lekker relaxt in afwachting van de stapavond.
Omstreeks 21.00u reed ik de spiksplinternieuwe VW busje met nog geen 50 km op de teller, voor de leefgroep.
Ik stond in de deuropening met mijn flesje Lagerfeld in de hand en een voor een kwamen ze langs en kregen ze een puf in de de hals haha.
Ook dit was een standaard ritueel voor het uitgaan.
Ton mocht voorin zitten van mij want hij had de schoonste slaapkamer van de groep. Dat boeit de rest niet want ze waren al lang blij dat we uitgingen.
Als laatste gooide Ton de schuifdeur dicht en stapte vervolgens zelf in, zijn deur met een luide klap dichtgooiend.
Zijn raam stond open en die van mij ook vanwege het warme weer zag ik onder het wegrijden. Ah ah ah ah ah aaa hoorde ik Ton zeggen....Ja Ton en keek hem even aan, muh muh muh mn mn na (circa 300 m van de instelling)
Ik liet Ton altijd uitpraten want Ton stottert...na een halve kilometer...mmuh muh muhn mn hah hah hah (700 m) hah hahah hand zi zi zi zi (800m) tuh tuh tuh (900m) tuhzn duh duh duh (950m)deu deu deu deurrrr (1000m)
Ik trapte op de rem de jongens achterin vlogen allemaal met een ruk naar voren.
Wat bleek, Ton had met het raam open de deurstijl vastgehouden en op die manier het portier dichtgeklapt waardoor zijn hand klem kwam te zitten.
Gelukkig zat er rubber tussen zodat Ton er met lichtgekneusde vingers er goed vanaf was gekomen.
Maar bij een andere gelegenheid (dezelfde zomer) was ik even op mijn kamer verslag te maken.
Raam stond op gordijnen dicht het was zaterdagavond circa 23.00u.
Ik hoorde de jongens roken en praten vlak bij het raam en mijn aandacht werd getrokken door een paar woorden die niet bij het zaterdagavond ritueel hoorde.
Wat lekkers...Mais...en koken.
De volgorde waarop ze het zeggen weet ik niet meer precies, maar de jongens waren dus van plan uit het maisveld 4 km verderop wat mais te scoren.
Ik kon twee dingen doen, iedereen naar binnen sturen (zaterdagavond/begeleide kamerbewoning 16/17 jarige jongens) of met de jongens meegaan en met beleid het gele goud dat straks met een beetje suiker in een pan met water verdwijnt, mee helpen oogsten.
Het werd het laatste. Op de fiets naderen we met gedoofde lichten de locatie die Ton feilloos wist aan te wijzen omdat hij daar dagelijks voorbij fietste naar zijn stagewerkgever.
De fietsen parkeerden we een stuk verderop onder een boom.
We waren met z'n zessen (Harry, Menno, Arie, Ton en Roberto. Ton mocht vanwege zn beperkte gezichtsvermogen niet mee maar kreeg de opdracht om bij de splitsing van een zandweggetje die overging naar een grindpad naar de boerderij op de uitkijk te staan.
We waren nog maar net ongeveer 10 minuten het maisveld in toen ik Ton meende te horen...heel zachtjes maar het was Ton....dduhdduh duh boe boe boe rr koh koh mmm mmttt eh eh eh eh rrrr ah ah aann. Twee minuten te laat dus, want de boer en de boerin kwamen net fietsend het grindpad op en zagen Ton daar langs het maisveld staan.
Rennend en struikelend waren we in een mum van tijd bij de fietsen.
We waren allen 'veilig' terug in de leefgroep op Ton na, want die had als enigste zijn 'dure' fiets op slot gedaan en de sleutel laten vallen in het donker.
Ton kwam een uur later binnen zonder fiets. Hij zag er zwaar gehavend uit onder de schrammen, dus die moest rennend door de bossen terug en kreeg ook nog eens van iedereen op z'n flikker omdat hij ons veel te laat waarschuwde. De buit hebben we wel gekookt en gegeten.
Zo'n naam is Ton van Miltenburg.
Locatie Bijzonder Jeugd Internaat Papenvoort in Rolde (Drenthe). Internaten heten deze type instellingen in die tijd voor jongeren met een licht verstandelijk handicap.
Het was het begin van mijn loopbaan binnen de sector zorg als pedagogisch groepsleider.
Ik was er min of meer per ongeluk in verzeild geraakt.
De leefgroep unit was bestemd voor jongeren in de eindfase van hun verblijf. Een zogenaamde kamertraining groep. Met vijf collega's en twee stagiaires 'draaiden' we de groep.
In die tijd werkten we een slag in de rondte met lange weekend diensten.
Die begon zaterdagmorgen om 09.00u en eindigt maandagmorgen 09.00u.
Ton was een van de 12 jongens in de leefgroep waar ik werkte.
Vrijwel allemaal komen ze uit het westen van het land.
Flink uit de kluiten gewassen jongeren vaak een kop groter en met een zangerige accent en sommige met een bek als een scheermes.
Ton was een uitzondering in de groep van twaalf.
Met z'n dikke jampotglazenbril (volgens mij een sterkte van -9) en bruine krullen oogt hij aandoenlijk. Doordeweeks stonk hij altijd naar koeienmest, want hij volgt een opleiding om het boerenwerk in te gaan. In die tijd dat ik daar kwam werken liep hij stage bij een boer in Schoonloo, een boerderij met melkkoeien. Maar Ton had ook iets anders, Ton stottert.
Elke zaterdagmorgen als ik in dienst kom, houd ik tegen 12.00u een soort appel.
De afspraak was dat tussen 09.00u en 12.00u alle 12 kamers een flinke schoonmaakbeurt krijgen van de jongens.
Als alles in orde is, gaan we met z'n allen diezelfde avond stappen naar een discotheek naar keuze. Het was hartje zomer en de instelling bevond zich in een bosrijke omgeving.
Toen ik het terrein opreed viel me al op dat alle ramen openstonden.
In de hal rook het naar bleekwater en schoonmaakmiddelen en hoorde ik het geluid van harde muziek stofzuigers. De jongens hadden er duidelijk zin in.
Tegen twaalf liep ik de vleugel in waar de jongens slapen en begon met mijn 'zogenaamde strenge controle' van de kamers.
Dekbedden hadden ze niet in die tijd dus sliepen de jongens tussen witte lakens en een wollen deken.
Ton z'n kamer was het eerst aan de beurt want die bevond zich voor in de hal.
Ik zie hem nu nog staan voor zijn slaapkamerdeur.
Zijn gezicht straalde plezier uit want als Ton iets doet dan doet hij dat 100% en met volle overgave.
De kamer van Ton zag er ook perfect uit en rook lekker fris.
De laatste keer dat ik hem een oor aan naaide was dat ik vond dat de naad van de strak gespannen laken om z'n bed, scheef erbij lag.
Ik heb Ton bed leren opmaken dus waarschijnlijk was hij te lang met andere dingen bezig en moest het bed even snel gebeuren.
Nu moet ik er wel erbij vertellen dat dit alles een spel is dat ik speelde met de jongeren, die van strenge commandant van een strafkamp die echt elke vierkante cm van de slaapkamers met een vergrootglas controleerde.
De zogenaamde dreiging dat door een slecht uitgevoerde schoonmaakbeurt, hun stapweekend de grond in kan worden geboord, gierden door hun kelen.
Natuurlijk lukt hun dit wel, maar het ging natuurlijk om het spel die wij met elkaar spelen.
De jongeren controleerden ook elkaars kamer (kijk uit hoor want hij gaat dat en dat ook controleren).
Ton zn kamer zag er dus als een voorbeeldkamer uit, bijna smetteloos.
Zelfs zijn vensterbank was stofvrij en daar heb ik hem ook een keer op 'gepakt'.
Die grijns op zijn gezicht toen ik me omdraaide en aanstalten maakte zijn kamer uit te lopen(haha denkt Ton lekker puhh).
Ton liep met zijn bril tegen m'n rug toen ik plots en abrupt bleef staan op de drempel van de deur.
Hij keek me geschrokken aan toen ik me langzaam omdraaide. In de tussentijd stonden de andere jongens al in het halletje vol spanning toe te kijken hoe Ton het ervan afbrengt.
Ton staarde me nog steeds onbeweeglijk aan.
Zijn hoofd hing scheef boven de schouder en z'n bril hing scheef op zijn neus van de botsing en volgens mij stond zn hart ook even stil, zo spannend werd het.
Die van mij ook want het was echt een hilarisch moment. Ik kon mijn lachen bijna niet inhouden.
Mijn rechterhand ging tergend langzaam omhoog en met mijn wijsvinger maakte ik een veegbeweging boven op de deurpost, keek ik met grote ogen en stomverbaasd naar mn vieze vinger.
Ton viel bijna flauw. De jongens lagen allemaal in een deuk.
De rest van de middag verliep lekker relaxt in afwachting van de stapavond.
Omstreeks 21.00u reed ik de spiksplinternieuwe VW busje met nog geen 50 km op de teller, voor de leefgroep.
Ik stond in de deuropening met mijn flesje Lagerfeld in de hand en een voor een kwamen ze langs en kregen ze een puf in de de hals haha.
Ook dit was een standaard ritueel voor het uitgaan.
Ton mocht voorin zitten van mij want hij had de schoonste slaapkamer van de groep. Dat boeit de rest niet want ze waren al lang blij dat we uitgingen.
Als laatste gooide Ton de schuifdeur dicht en stapte vervolgens zelf in, zijn deur met een luide klap dichtgooiend.
Zijn raam stond open en die van mij ook vanwege het warme weer zag ik onder het wegrijden. Ah ah ah ah ah aaa hoorde ik Ton zeggen....Ja Ton en keek hem even aan, muh muh muh mn mn na (circa 300 m van de instelling)
Ik liet Ton altijd uitpraten want Ton stottert...na een halve kilometer...mmuh muh muhn mn hah hah hah (700 m) hah hahah hand zi zi zi zi (800m) tuh tuh tuh (900m) tuhzn duh duh duh (950m)deu deu deu deurrrr (1000m)
Ik trapte op de rem de jongens achterin vlogen allemaal met een ruk naar voren.
Wat bleek, Ton had met het raam open de deurstijl vastgehouden en op die manier het portier dichtgeklapt waardoor zijn hand klem kwam te zitten.
Gelukkig zat er rubber tussen zodat Ton er met lichtgekneusde vingers er goed vanaf was gekomen.
Maar bij een andere gelegenheid (dezelfde zomer) was ik even op mijn kamer verslag te maken.
Raam stond op gordijnen dicht het was zaterdagavond circa 23.00u.
Ik hoorde de jongens roken en praten vlak bij het raam en mijn aandacht werd getrokken door een paar woorden die niet bij het zaterdagavond ritueel hoorde.
Wat lekkers...Mais...en koken.
De volgorde waarop ze het zeggen weet ik niet meer precies, maar de jongens waren dus van plan uit het maisveld 4 km verderop wat mais te scoren.
Ik kon twee dingen doen, iedereen naar binnen sturen (zaterdagavond/begeleide kamerbewoning 16/17 jarige jongens) of met de jongens meegaan en met beleid het gele goud dat straks met een beetje suiker in een pan met water verdwijnt, mee helpen oogsten.
Het werd het laatste. Op de fiets naderen we met gedoofde lichten de locatie die Ton feilloos wist aan te wijzen omdat hij daar dagelijks voorbij fietste naar zijn stagewerkgever.
De fietsen parkeerden we een stuk verderop onder een boom.
We waren met z'n zessen (Harry, Menno, Arie, Ton en Roberto. Ton mocht vanwege zn beperkte gezichtsvermogen niet mee maar kreeg de opdracht om bij de splitsing van een zandweggetje die overging naar een grindpad naar de boerderij op de uitkijk te staan.
We waren nog maar net ongeveer 10 minuten het maisveld in toen ik Ton meende te horen...heel zachtjes maar het was Ton....dduhdduh duh boe boe boe rr koh koh mmm mmttt eh eh eh eh rrrr ah ah aann. Twee minuten te laat dus, want de boer en de boerin kwamen net fietsend het grindpad op en zagen Ton daar langs het maisveld staan.
Rennend en struikelend waren we in een mum van tijd bij de fietsen.
We waren allen 'veilig' terug in de leefgroep op Ton na, want die had als enigste zijn 'dure' fiets op slot gedaan en de sleutel laten vallen in het donker.
Ton kwam een uur later binnen zonder fiets. Hij zag er zwaar gehavend uit onder de schrammen, dus die moest rennend door de bossen terug en kreeg ook nog eens van iedereen op z'n flikker omdat hij ons veel te laat waarschuwde. De buit hebben we wel gekookt en gegeten.
woensdag 10 augustus 2011
Hoe dom en gek kan je zijn
Dom
Het is natuurlijk niet leuk om voor dom versleten te worden.
Je hebt verschillende gradaties van domheid die, afhankelijk van de manier waarop iemand daar uitdrukking aan geeft en de gebruikte terminologie, je voor schut zetten, belachelijk maken of je uit je droom helpt.
Dit Blog gaat eigenlijk nergens over maar ik moet mezelf bekwamen in het bloggen, want dit moet je elke dag doen, wil je daar een beetje aardigheid in hebben.
Gelukkig heb ik nog geen echte volgers, maar ik verdenk Wilfred (mijn vriend en golfmaat nog steeds) ervan dat hij zijn spamfilter opnieuw heeft ingesteld na mijn Blog o.a. over Bas Haring (Kaas en de Evolutietheorie) en nu regelmatig zal controleren of hij er weer in staat.
Wilfred kan trouwens als geen ander aan de term ‘dom’ een bepaalde subtiliteit geven die het midden houdt tussen cynisme en humor.
“ Hoe dom kan je dan zijn” heb ik hem vaak horen zeggen in verschillende situaties over iemand.
Maar ongeacht het thema, kan hij dit op zo’n typische toon zeggen dat je het slachtoffer om wie het gaat, ook echt voor typisch dom verslijt.
Toevoegingen aan de term dom zijn afhankelijk van de manier waarop Wilfred dan kijkt: met een lach (is oliedom of een dombo) serieus kijkend (is achterlijk dom) grijnst (is superdom of domoor).
Wie Wilfred kent en alle facetten van zijn gezichtsuitdrukking kent weet wat ik bedoel.
Natuurlijk is het niet leuk als iemand je voor dom uitmaakt, maar in de meeste gevallen ben je er gelukkig zelf niet bij en als dat zou gebeuren in jou aanwezigheid dan valt het onder de categorie dombo of oliedom. Je kan er dus niks aan doen, een ongelukje (dat was een beetje dom van je) en kan erbij gelachen worden als een boer ‘ zonder’ kiespijn.
Er is dus geen echte meetlat waaraan je domheid kan toetsen, maar is de situatie waarin het gezegd wordt, de persoon die het zegt, de mimiek die erbij gebruikt wordt en ook de toon die bepaalt in welke categorie je het moet indelen.
Er is voor zover ik weet ook (nog) geen vakgebied of een studie hierover. Een glijdende schaal dus die volgens mij heel ver kan gaan.
Je kan domheid dus wetenschappelijk niet echt indelen of categoriseren (dat heb ik dus zelf gedaan en verzonnen) maar wel beschrijven vanuit je eigen optiek.
Wilfred en ik kennen nog iemand anders,
Ray (die nu in Zuid Frankrijk woont en met zijn bolide -ongestraft-snelheden mag halen op de tolwegen tot ver boven de 220 km per uur) die met dezelfde uitspraak als van Wilfred hierboven en met de juiste mimiek een totaal ander uitleg of gevoel kan geven over het slachtoffer, namelijk die van gek.
Zijn uitspraken zijn, mits ze in de juiste context worden geplaatst (zijn beroep) onmiddellijk voor zijn naaste vrienden en familie herkenbaar maar toch weer altijd dicht bij de waarheid.
Als hij dreigt te ontsporen met zijn gewaagde uitspraken (vaak over zijn werk of de politiek) is er gelukkig Atie nog (ze zijn gek op elkaar) die “ Ray doe niet zo dom” roept.
Gek
Met Ray als toetssteen komen we eigenlijk in een gebied die wel bekend is en wetenschappelijk bestudeerd want over gekken is heel veel bekend.
Gekken worden nagenoeg altijd geteld bestudeerd en veilig opgesloten en opgeborgen. (ik passeer nu net de voor mezelf magische grens van 600 woorden voor een beginnende Blogger).
Gek genoeg zijn er in onze woon en werk omgeving altijd dommen en gekken.
Een eenvoudige test die ik overigens zelf heb verzonnen:
Kijk om je heen naar een bepaalde persoon in je werkomgeving dus een collega.
Kan je aan deze persoon een label toekennen van gek of dom?
Het antwoord is altijd ja, zelfs als je moeite hebt om de label gek toe te passen op deze persoon.
Let maar op, gekscherend of liefkozend: gekkie, gekkerd, doe niet zo gek en denigrerend: gevaarlijke gek, die gek, ouwe gek enz.
Eigenlijk is iedereen een beetje gek of een beetje dom.
Maar er is een categorie die naast dom ook nog gek zijn. En die vind je bijna altijd in de politiek. Hoe verder zuidelijker in het buitenland, hoe groter het aantal en hoe ernstig dom en gek ze zijn
(Deze Blog is opgedragen aan de slachtoffers van die gevaarlijke gekken)
Het is natuurlijk niet leuk om voor dom versleten te worden.
Je hebt verschillende gradaties van domheid die, afhankelijk van de manier waarop iemand daar uitdrukking aan geeft en de gebruikte terminologie, je voor schut zetten, belachelijk maken of je uit je droom helpt.
Dit Blog gaat eigenlijk nergens over maar ik moet mezelf bekwamen in het bloggen, want dit moet je elke dag doen, wil je daar een beetje aardigheid in hebben.
Gelukkig heb ik nog geen echte volgers, maar ik verdenk Wilfred (mijn vriend en golfmaat nog steeds) ervan dat hij zijn spamfilter opnieuw heeft ingesteld na mijn Blog o.a. over Bas Haring (Kaas en de Evolutietheorie) en nu regelmatig zal controleren of hij er weer in staat.
Wilfred kan trouwens als geen ander aan de term ‘dom’ een bepaalde subtiliteit geven die het midden houdt tussen cynisme en humor.
“ Hoe dom kan je dan zijn” heb ik hem vaak horen zeggen in verschillende situaties over iemand.
Maar ongeacht het thema, kan hij dit op zo’n typische toon zeggen dat je het slachtoffer om wie het gaat, ook echt voor typisch dom verslijt.
Toevoegingen aan de term dom zijn afhankelijk van de manier waarop Wilfred dan kijkt: met een lach (is oliedom of een dombo) serieus kijkend (is achterlijk dom) grijnst (is superdom of domoor).
Wie Wilfred kent en alle facetten van zijn gezichtsuitdrukking kent weet wat ik bedoel.
Natuurlijk is het niet leuk als iemand je voor dom uitmaakt, maar in de meeste gevallen ben je er gelukkig zelf niet bij en als dat zou gebeuren in jou aanwezigheid dan valt het onder de categorie dombo of oliedom. Je kan er dus niks aan doen, een ongelukje (dat was een beetje dom van je) en kan erbij gelachen worden als een boer ‘ zonder’ kiespijn.
Er is dus geen echte meetlat waaraan je domheid kan toetsen, maar is de situatie waarin het gezegd wordt, de persoon die het zegt, de mimiek die erbij gebruikt wordt en ook de toon die bepaalt in welke categorie je het moet indelen.
Er is voor zover ik weet ook (nog) geen vakgebied of een studie hierover. Een glijdende schaal dus die volgens mij heel ver kan gaan.
Je kan domheid dus wetenschappelijk niet echt indelen of categoriseren (dat heb ik dus zelf gedaan en verzonnen) maar wel beschrijven vanuit je eigen optiek.
Wilfred en ik kennen nog iemand anders,
Ray (die nu in Zuid Frankrijk woont en met zijn bolide -ongestraft-snelheden mag halen op de tolwegen tot ver boven de 220 km per uur) die met dezelfde uitspraak als van Wilfred hierboven en met de juiste mimiek een totaal ander uitleg of gevoel kan geven over het slachtoffer, namelijk die van gek.
Zijn uitspraken zijn, mits ze in de juiste context worden geplaatst (zijn beroep) onmiddellijk voor zijn naaste vrienden en familie herkenbaar maar toch weer altijd dicht bij de waarheid.
Als hij dreigt te ontsporen met zijn gewaagde uitspraken (vaak over zijn werk of de politiek) is er gelukkig Atie nog (ze zijn gek op elkaar) die “ Ray doe niet zo dom” roept.
Gek
Met Ray als toetssteen komen we eigenlijk in een gebied die wel bekend is en wetenschappelijk bestudeerd want over gekken is heel veel bekend.
Gekken worden nagenoeg altijd geteld bestudeerd en veilig opgesloten en opgeborgen. (ik passeer nu net de voor mezelf magische grens van 600 woorden voor een beginnende Blogger).
Gek genoeg zijn er in onze woon en werk omgeving altijd dommen en gekken.
Een eenvoudige test die ik overigens zelf heb verzonnen:
Kijk om je heen naar een bepaalde persoon in je werkomgeving dus een collega.
Kan je aan deze persoon een label toekennen van gek of dom?
Het antwoord is altijd ja, zelfs als je moeite hebt om de label gek toe te passen op deze persoon.
Let maar op, gekscherend of liefkozend: gekkie, gekkerd, doe niet zo gek en denigrerend: gevaarlijke gek, die gek, ouwe gek enz.
Eigenlijk is iedereen een beetje gek of een beetje dom.
Maar er is een categorie die naast dom ook nog gek zijn. En die vind je bijna altijd in de politiek. Hoe verder zuidelijker in het buitenland, hoe groter het aantal en hoe ernstig dom en gek ze zijn
(Deze Blog is opgedragen aan de slachtoffers van die gevaarlijke gekken)
dinsdag 9 augustus 2011
Welvaart
Een bijzondere man Peter R de Vries zoals hij het opnam voor Elf miljoen mensen die op de vlucht waren geslagen in Afrika voor de hongersnood.
Peter vond ons, als rentmeester van de wereld (hij benadrukte dat we onze welvaart te danken hebben dankzij het plunderen van grondstoffen uit derdewereldlanden) onze verantwoordelijkheid moeten nemen en moeten helpen die nood te ledigen ipv zitten afwachten.
In het programma Knevel en vd Brink van de EO maakt hij zijn toehoorders op attent dat er elke dag 3000 kinderen wereldwijd sterven aan honger of ondervoeding.
(Peter kwam heel furieus en boos over en dat siert hem) Dat aantal wist ik, maar na deze uitzending klonk het wederom als een kanonschot in de stiltecentrum van een ziekenhuis.
Dat zijn circa een miljoen kinderen per jaar die hun eigen ouders niet hebben kunnen overleven.
Voor de media heeft dit uiteraard al lang geen nieuwswaarde meer, want die zijn meer geïnteresseerd in de 30 militairen waarvan 22 Navy SEALS (echt waar) die in Afghanistan uit de lucht zijn geschoten en wat de beurzen wereldwijd doen en de Stimuleringsmaatregelen om de VS en de euro te redden.
'Dichter bij huis' moet ik nu denken aan vorig jaar, een gezin van 9 personen die in Bandabou woont op Curaçao in een kleine schuur dat voor een huisje moet doorgaan ergens achteraf op een helling.
En als je binnen in de kamer staat, de bloedhete zon (overdag gemiddeld 30 graden) op sommige plekken door het zinken golfplaten dak schijnt.
Modder en zand op de betonnen vloer en als het regende loopt het water via de achterdeur door de huiskamer de voordeur weer uit. Kinderen die soms 2 dagen (als ook de tante die verderop woont geen eten meer heeft) zonder warm eten moeten doen.
Geen wasmachine om de kleren van 9 personen te wassen, een 'berg' vuile was ligt in een kamer op een hoop. Gaten in ondergoed en vale shirts van de kinderen en van de ouders.
Vergeleken met de kinderen in Afrika hebben deze kinderen op Curaçao het nog redelijk goed, maar deze vorm van armoede ligt zowat bij ons in de achtertuin.
Bijzonder omdat Curaçao nog onderdeel uitmaakt van het Nederlands Koninkrijk.
Vreselijk omdat er nog meer van zulke gezinnen ergens op het eiland leven onder erbarmelijke omstandigheden.
De omstandigheden van het gezin zijn nu gelukkig iets veranderd, maar hoe heeft het zover kunnen komen?
Peter vond ons, als rentmeester van de wereld (hij benadrukte dat we onze welvaart te danken hebben dankzij het plunderen van grondstoffen uit derdewereldlanden) onze verantwoordelijkheid moeten nemen en moeten helpen die nood te ledigen ipv zitten afwachten.
In het programma Knevel en vd Brink van de EO maakt hij zijn toehoorders op attent dat er elke dag 3000 kinderen wereldwijd sterven aan honger of ondervoeding.
(Peter kwam heel furieus en boos over en dat siert hem) Dat aantal wist ik, maar na deze uitzending klonk het wederom als een kanonschot in de stiltecentrum van een ziekenhuis.
Dat zijn circa een miljoen kinderen per jaar die hun eigen ouders niet hebben kunnen overleven.
Voor de media heeft dit uiteraard al lang geen nieuwswaarde meer, want die zijn meer geïnteresseerd in de 30 militairen waarvan 22 Navy SEALS (echt waar) die in Afghanistan uit de lucht zijn geschoten en wat de beurzen wereldwijd doen en de Stimuleringsmaatregelen om de VS en de euro te redden.
'Dichter bij huis' moet ik nu denken aan vorig jaar, een gezin van 9 personen die in Bandabou woont op Curaçao in een kleine schuur dat voor een huisje moet doorgaan ergens achteraf op een helling.
En als je binnen in de kamer staat, de bloedhete zon (overdag gemiddeld 30 graden) op sommige plekken door het zinken golfplaten dak schijnt.
Modder en zand op de betonnen vloer en als het regende loopt het water via de achterdeur door de huiskamer de voordeur weer uit. Kinderen die soms 2 dagen (als ook de tante die verderop woont geen eten meer heeft) zonder warm eten moeten doen.
Geen wasmachine om de kleren van 9 personen te wassen, een 'berg' vuile was ligt in een kamer op een hoop. Gaten in ondergoed en vale shirts van de kinderen en van de ouders.
Vergeleken met de kinderen in Afrika hebben deze kinderen op Curaçao het nog redelijk goed, maar deze vorm van armoede ligt zowat bij ons in de achtertuin.
Bijzonder omdat Curaçao nog onderdeel uitmaakt van het Nederlands Koninkrijk.
Vreselijk omdat er nog meer van zulke gezinnen ergens op het eiland leven onder erbarmelijke omstandigheden.
De omstandigheden van het gezin zijn nu gelukkig iets veranderd, maar hoe heeft het zover kunnen komen?
zondag 7 augustus 2011
Magie
Met mijn tijd en geestgenoten Rafael en Hendrik in de Cariben, vinden we samen altijd tijd om met elkaar van gedachten te wisselen over het goede en het kwade in de mens.
Over een ding zijn we het vrijwel altijd eens, het fenomeen homo-sapiens is aan herwaardering toe.
Bij Pops aan de Caracasbaai, op de porch van Kaya Butuela op de Grote Berg of gewoon in Punda of Boca aan het water, ontstaan regelmatig nieuwe blauwdrukken voor een betere wereld.
Wij , ooit ontstaan uit de oersoep en tot heden als slimste en sterkste geëvolueerd uit de enorme zich voortplantende voedselketen van de natuur.
Wie de moeite neemt om de geschiedenis van de mensheid sinds Adam en Eva (als dit de juiste benaming is van de eerste denkende mensachtigen) te bestuderen zal ogenschijnlijk merken dat dit altijd gepaard gaat met heel veel leed en ondraaglijk pijn. De consumering en vernietigingsdrang van de alleenheersers van deze planeet kent geen grenzen.
Denkbeelden over stoffelijke en onstoffelijke Goden zullen hier ook weinig aan kunnen bijdragen om tot een verbeterde inzicht te komen want ook in bijna alle religieuze histories komen we excessen tegen.
Niet dat ik plotseling tegen ben, maar ik heb mijn vragen.
Net zoals ik die zal hebben na het (uit) lezen van de Koran die ik van Adem aan het begin van de Ramadan heb gekregen.
De samenleving is verarmd en gedevalueerd tot het niveau van ver voor Darwin, die op zijn sterfbed toch nog het licht meende te hebben gezien en zich liet bekeren voor hij overging.
De ontmoetingen op de meest Idyllische en exotische plaatsen op Curaçao, hadden iets magisch alsof we niet echt van deze wereld zijn. Maar uiteindelijk zijn het de thema’s in onze gesprekken die de magie tot op aardse proporties reduceert.
De behoefte aan houvast, zingeving, moraal en geborgenheid is een zeer belangrijke factor om wat vaker met z’n drieën bij elkaar te komen en van gedachten te wisselen.
Onderwerpen die ons hart raken en antwoord geven op verlangens die leven op de diepste bodem van onze ziel.
Onzichtbaar voor onze omgeving en buiten de reikwijdte van het invoelingsvermogen van tijdgenoten. Tenzij men zich bijv. over kan verwonderen dat de wereld wellicht met al haar hebben en houden niet in zes dagen is geschapen maar in een tijdspanne van 15 miljard jaren.
In Maçonnieke ( lidmaatschap van een herenclub, broederschap) termen zetten we ons hart enkele seconden op het hart van de ander, een fysieke handeling, niet zozeer alleen voor de vorm maar ook om te voelen of de slagen dezelfde ritme aangeven, synchroon, symmetrisch in harmonie als die van de ander.
Vrijheid, gelijkheid en broederschap maar dan zonder onderscheid des persoon.
Wat dat laatste inhoud? De grondbeginselen dichten ons een bepaalde opdracht toe, een pijl in de richting geschoten waar naar toe gewerkt dient te worden .
Beter mens worden en de even duidelijke opdracht, een rol van betekenis te spelen in de maatschappij, doe je kennen als mens. In het eerste schuilt een mens in wording gevormd door slagen op en het polijsten van in figuurlijke zin, ruwe steen.
Het eerste is rekbaar, in definitie, in tijd en altijd onhaalbaar maar het andere niet.
Het laatste is pragmatisch en duidelijk om die signalen vanuit het binnenste van de orde, om te zetten in handelen en wel op een manier die in het eigen paradigma past.
Een mens in wording met zoveel bagage heen gezonden in de maatschappij kan geestelijk nooit ongeschonden huiswaarts keren naar zijn soulmates.
Hij zal met name in evaluatieve zin, in stilte, keer op keer aan niemand anders dan aan zijn hoogste rechter rekenschap moeten afleggen.
Daartoe is hij dit naast zichzelf, ook aan zijn getuigen, zijn eed en belofte verplicht.
Er is enige verwarring als we het onderwerp broederschap nog eens tegen het licht houden en dat bleek verrassend voor ieder van ons iets anders.
Het raakt ook de kern van dit verhaal als de betekenis in volle omgang tot je doordringt.
Wat dat laatste inhoud? De grondbeginselen dichten ons een bepaalde opdracht toe, een pijl in de richting geschoten waar naar toe gewerkt dient te worden .
Beter mens worden en de even duidelijke opdracht, een rol van betekenis te spelen in de maatschappij, doe je kennen als mens. In het eerste schuilt een mens in wording gevormd door slagen op en het polijsten van in figuurlijke zin, ruwe steen.
Het eerste is rekbaar, in definitie, in tijd en altijd onhaalbaar maar het andere niet.
Het laatste is pragmatisch en duidelijk om die signalen vanuit het binnenste van de orde, om te zetten in handelen en wel op een manier die in het eigen paradigma past.
Een mens in wording met zoveel bagage heen gezonden in de maatschappij kan geestelijk nooit ongeschonden huiswaarts keren naar zijn soulmates.
Hij zal met name in evaluatieve zin, in stilte, keer op keer aan niemand anders dan aan zijn hoogste rechter rekenschap moeten afleggen.
Daartoe is hij dit naast zichzelf, ook aan zijn getuigen, zijn eed en belofte verplicht.
Er is enige verwarring als we het onderwerp broederschap nog eens tegen het licht houden en dat bleek verrassend voor ieder van ons iets anders.
Het raakt ook de kern van dit verhaal als de betekenis in volle omgang tot je doordringt.
woensdag 3 augustus 2011
Adem en de Koran
Adem is een goede vriend mag ik stellen.
De winkel van Adem (kledingreparatiezaak) is vaak een ontmoetingsplaats geworden om met elkaar van gedachten te wisselen over mensbeeld en levensbeschouwelijke vraagstukken.
Zijn Nederlandse taal doet mij verwonderen hoe het mogelijk is dat hij ooit door de de inburgeringscursus is gerold, maar na zes jaren leer ik de leemtes in te vullen in zinnen die vaak in telegramstijl worden uitgezonden.
Sinds enkele maanden is de Bijbel en Koran een onderwerp van goed gesprek met Adem en vlak voor mijn vertrek een maand geleden naar De Antillen beloofde de Koran voor me mee te nemen uit Amsterdam.
Ik herinnerde me het gesprek de dag voor mijn vertrek als de dag van gisteren want Adem heeft een nogal, zeg maar, humoristische manier van dingen uitleggen.
Adem vroeg me op een gegeven ogenblik of ik weet wat naraka is.
Ik zei dat ik dat wel weet en zei dat het de hel is. Adem weer verbaast en iblies? Dat is de duivel zei ik.
Nu heeft Adem me al heel veel Turkse woorden geleerd en zinnen, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij vrijwel zeker weet dat deze twee woorden niet in mijn schriftje stonden.
Ik heb hem maar gauw uitgelegd dat het voormalig Nederlands Indie voor die tijd niet alleen gekoloniseerd was door Nederlanders Spanjaarden en Portugezen maar lang voor die tijd ook door Arabieren.
Heel veel Arabische woorden kom je dus nu ook nog tegen in de Indonesische taal.
Maar goed wat Adem me probeerde duidelijk te maken is dat er net als voor de Christenen een hel is waar Iblies de scepter zwaait.
Of ik weet wat dat inhoud? Hm jawel zei ik, hoewel ik er nog nooit geweest ben.
Op zn gezicht (die van Adem dan he) kwam een grijns. Zegt ie tegen mij, geef me je hand.
Ik vroeg wat hij bedoelde, nee geef me maar gewoon je hand.
Mijn hand met de handpalm naar beneden pakte hij vast ter hoogte van mijn pols en met zn andere hand die hij al die tijd in zijn broekzak had, haalde hij razendsnel een aansteker en stak hij die onder mn handpalm aan. Oei ik voelde heel even die vlam en met dezelfde grijns nog op zijn gezicht vroeg hij hoelang dat geweest was. Die pijnlijke steekvlammetje? Antwoordde ik nog geen twee seconden.
Die pijn voelt iemand die in de hel is geraakt 24 uur per dag en dan eeuwig.
Adem, zei ik...als er een Allah is of een God dan is het een Allah of God die niet straft en mensen pijn doet en als er een hemel is dan is het een hemel waar iedereen op een gegeven moment naar toe gaat, ook al hebben ze in hun leven gezondigd.
Daar was mijn goede vriend het niet mee eens. Daar waren we dus gebleven en nu een maand later, lag na mijn terugkomst op de 2e dag van de Ramadan naast een van zijn naaimachines een plastictas.
Salam Aleikum Adem, Aleikum Salam Anthony antwoordde hij en direct knikte in de richting van de tas toen ik binnen kwam. Je bent het niet vergeten dus.
Hij lachte naar mij. De Koran is in twee talen geschreven Arabisch en Nederlands (De Edele Koran) en leest van achter naar voren zag ik.
Een speciale uitgave 2010 voor de Islamitische Stichting (ISN) Hollanda Diyanet Vakfi en niet voor verkoop bestemd.
Ik voel me zeer vereerd zei ik en zal het aandachtig lezen en natuurlijk zal ik vragen hebben die ik aan jou zal stellen. Adem zei natuurlijk en als hij er geen antwoord op geven dan kan de Imam van de moskee dat wel. Ondertussen kwam er nog iemand anders de winkel binnen.
Hij sprak ook Turks tegen Adem maar hij zag er niet Turks uit.
Ik vroeg hem waar hij vandaan komt. Uit Heerenveen zei hij, nee dat bedoel ik niet, welk deel van Turkije.Uit het Oosten zegt ie. Koerdisch deel?
Ja was zijn antwoord, waarna ik hem in het Koerdisch begroette.
Hij was duidelijk blij verrast, maar ik legde hem uit dat ik enkele jaren (en nog) met een groep Koerden optrok toen ze als vluchtelingen uit Noord Irak naar Nederland waren gevlucht.
Ik was net aan mijn tweede bakje koffie bezig en verontschuldigde me hierover, want Adem vond het niet erg. Nee zei hij, dat geeft niet want hij deed ook niet mee met Ramadan.
Adem keek verbaast op naar hem en ik in iets mindere mate want ik ken moslims die ook een hamburg en een fricandel lusten tijdens ramadan en dit ook aan mij opbiechten en vanmorgen werd ik wakker geblackberried met een ping bericht van een goede kennis Reza(een Surinaamse Moslim) op de Antillen die tijdens een interview van Radio Wereldomroep als flex-moslim werd benoemd.
Enfin de Koerdische man is stratenmaker en omdat het fysiek zwaar werk is slaat hij deze keer over, zegt ie. Maar legt hij uit, als de Ramadan voorbij is dan schenkt hij aan mensen die het niet zo breed hebben geld ten bedrage van 10 euro (als voorbeeld) per aantal dagen dat hij niet meedoet.
Ik zag aan de blik van Adem dat hij dit excuus maar drie keer niks vond.
Dus zegt Adem als ik er geen zin in hebt dan kan ik het op die manier afkopen. Behalve de ratelende maaimachine waar Adem achterstaat "Doodse stilte".....Adem opeens zich tot mij wendend: wat vind jij hiervan? Nou, ik wil Ser Vet (zo heet hij) eigenlijk eerst dezelfde vraag stellen die ik jou vorige maand stelde vlak voor mijn vertrek naar het buitenland, en zonet weer maar waar ik nog geen bevredigende antwoord op heb gekregen.
Ser Vet is tijdelijk gered uit zijn benarde positie, maar zag zich direct daarna geconfronteerd met een vraag waar hij ook moeilijk antwoord op kan geven.
Waarom de Allah voor de Moslims en dezelfde God van de Christenen zo meedogenloos kan zijn en straft tot aan verbanning in de naraka (hel).
Vanuit mn ooghoek zag ik Adem vorsend nadenken (de naaimachine hoor ik plotseling niet meer).
Ser Vet kwam niet verder dan dat straffen nodig is en noemt een aantal voorbeelden op de wereld waar mensen straf voor verdienen.
Goed dat snap ik dat mensen dat elkaar aandoen, zei ik, maar van een Allah of God die alles lief heeft, verwacht ik dat niet.
Het liep al tegen zessen en we zouden er toch niet uitkomen vandaag.
Ik nam afscheid van Adem en Ser Vet en beloofde een begin te maken aan het lezen van de Koran en later (morgen misschien of overmorgen) op terug te komen.
De winkel van Adem (kledingreparatiezaak) is vaak een ontmoetingsplaats geworden om met elkaar van gedachten te wisselen over mensbeeld en levensbeschouwelijke vraagstukken.
Zijn Nederlandse taal doet mij verwonderen hoe het mogelijk is dat hij ooit door de de inburgeringscursus is gerold, maar na zes jaren leer ik de leemtes in te vullen in zinnen die vaak in telegramstijl worden uitgezonden.
Sinds enkele maanden is de Bijbel en Koran een onderwerp van goed gesprek met Adem en vlak voor mijn vertrek een maand geleden naar De Antillen beloofde de Koran voor me mee te nemen uit Amsterdam.
Ik herinnerde me het gesprek de dag voor mijn vertrek als de dag van gisteren want Adem heeft een nogal, zeg maar, humoristische manier van dingen uitleggen.
Adem vroeg me op een gegeven ogenblik of ik weet wat naraka is.
Ik zei dat ik dat wel weet en zei dat het de hel is. Adem weer verbaast en iblies? Dat is de duivel zei ik.
Nu heeft Adem me al heel veel Turkse woorden geleerd en zinnen, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij vrijwel zeker weet dat deze twee woorden niet in mijn schriftje stonden.
Ik heb hem maar gauw uitgelegd dat het voormalig Nederlands Indie voor die tijd niet alleen gekoloniseerd was door Nederlanders Spanjaarden en Portugezen maar lang voor die tijd ook door Arabieren.
Heel veel Arabische woorden kom je dus nu ook nog tegen in de Indonesische taal.
Maar goed wat Adem me probeerde duidelijk te maken is dat er net als voor de Christenen een hel is waar Iblies de scepter zwaait.
Of ik weet wat dat inhoud? Hm jawel zei ik, hoewel ik er nog nooit geweest ben.
Op zn gezicht (die van Adem dan he) kwam een grijns. Zegt ie tegen mij, geef me je hand.
Ik vroeg wat hij bedoelde, nee geef me maar gewoon je hand.
Mijn hand met de handpalm naar beneden pakte hij vast ter hoogte van mijn pols en met zn andere hand die hij al die tijd in zijn broekzak had, haalde hij razendsnel een aansteker en stak hij die onder mn handpalm aan. Oei ik voelde heel even die vlam en met dezelfde grijns nog op zijn gezicht vroeg hij hoelang dat geweest was. Die pijnlijke steekvlammetje? Antwoordde ik nog geen twee seconden.
Die pijn voelt iemand die in de hel is geraakt 24 uur per dag en dan eeuwig.
Adem, zei ik...als er een Allah is of een God dan is het een Allah of God die niet straft en mensen pijn doet en als er een hemel is dan is het een hemel waar iedereen op een gegeven moment naar toe gaat, ook al hebben ze in hun leven gezondigd.
Daar was mijn goede vriend het niet mee eens. Daar waren we dus gebleven en nu een maand later, lag na mijn terugkomst op de 2e dag van de Ramadan naast een van zijn naaimachines een plastictas.
Salam Aleikum Adem, Aleikum Salam Anthony antwoordde hij en direct knikte in de richting van de tas toen ik binnen kwam. Je bent het niet vergeten dus.
Hij lachte naar mij. De Koran is in twee talen geschreven Arabisch en Nederlands (De Edele Koran) en leest van achter naar voren zag ik.
Een speciale uitgave 2010 voor de Islamitische Stichting (ISN) Hollanda Diyanet Vakfi en niet voor verkoop bestemd.
Ik voel me zeer vereerd zei ik en zal het aandachtig lezen en natuurlijk zal ik vragen hebben die ik aan jou zal stellen. Adem zei natuurlijk en als hij er geen antwoord op geven dan kan de Imam van de moskee dat wel. Ondertussen kwam er nog iemand anders de winkel binnen.
Hij sprak ook Turks tegen Adem maar hij zag er niet Turks uit.
Ik vroeg hem waar hij vandaan komt. Uit Heerenveen zei hij, nee dat bedoel ik niet, welk deel van Turkije.Uit het Oosten zegt ie. Koerdisch deel?
Ja was zijn antwoord, waarna ik hem in het Koerdisch begroette.
Hij was duidelijk blij verrast, maar ik legde hem uit dat ik enkele jaren (en nog) met een groep Koerden optrok toen ze als vluchtelingen uit Noord Irak naar Nederland waren gevlucht.
Ik was net aan mijn tweede bakje koffie bezig en verontschuldigde me hierover, want Adem vond het niet erg. Nee zei hij, dat geeft niet want hij deed ook niet mee met Ramadan.
Adem keek verbaast op naar hem en ik in iets mindere mate want ik ken moslims die ook een hamburg en een fricandel lusten tijdens ramadan en dit ook aan mij opbiechten en vanmorgen werd ik wakker geblackberried met een ping bericht van een goede kennis Reza(een Surinaamse Moslim) op de Antillen die tijdens een interview van Radio Wereldomroep als flex-moslim werd benoemd.
Enfin de Koerdische man is stratenmaker en omdat het fysiek zwaar werk is slaat hij deze keer over, zegt ie. Maar legt hij uit, als de Ramadan voorbij is dan schenkt hij aan mensen die het niet zo breed hebben geld ten bedrage van 10 euro (als voorbeeld) per aantal dagen dat hij niet meedoet.
Ik zag aan de blik van Adem dat hij dit excuus maar drie keer niks vond.
Dus zegt Adem als ik er geen zin in hebt dan kan ik het op die manier afkopen. Behalve de ratelende maaimachine waar Adem achterstaat "Doodse stilte".....Adem opeens zich tot mij wendend: wat vind jij hiervan? Nou, ik wil Ser Vet (zo heet hij) eigenlijk eerst dezelfde vraag stellen die ik jou vorige maand stelde vlak voor mijn vertrek naar het buitenland, en zonet weer maar waar ik nog geen bevredigende antwoord op heb gekregen.
Ser Vet is tijdelijk gered uit zijn benarde positie, maar zag zich direct daarna geconfronteerd met een vraag waar hij ook moeilijk antwoord op kan geven.
Waarom de Allah voor de Moslims en dezelfde God van de Christenen zo meedogenloos kan zijn en straft tot aan verbanning in de naraka (hel).
Vanuit mn ooghoek zag ik Adem vorsend nadenken (de naaimachine hoor ik plotseling niet meer).
Ser Vet kwam niet verder dan dat straffen nodig is en noemt een aantal voorbeelden op de wereld waar mensen straf voor verdienen.
Goed dat snap ik dat mensen dat elkaar aandoen, zei ik, maar van een Allah of God die alles lief heeft, verwacht ik dat niet.
Het liep al tegen zessen en we zouden er toch niet uitkomen vandaag.
Ik nam afscheid van Adem en Ser Vet en beloofde een begin te maken aan het lezen van de Koran en later (morgen misschien of overmorgen) op terug te komen.
Abonneren op:
Posts (Atom)