Bala, (hij heet voluit Balaiswharan) was de burgeroorlog ontvlucht uit zijn land Sri Lanka.
Toen ik Bala voor het eerst leerde kennen en hoorde dat hij uit Sri Lanka kwam en een Tamil, dacht ik onmiddellijk aan de naam Tamil Tijgers. Ik wist weinig over de politieke situatie op Sri Lanka, alleen dat de Tamil Tijgers een bevrijdingsleger was die voor een zelfstandig Tamil Elam vochten.
De Singalese bevolkingsgroep, die voor het merendeel boeddhistisch is, maakt 74 % van de bevolking uit en domineert het land. De Tamils, die grotendeels Hindoe en Christen zijn, maken maar 18 % van de totale bevolking uit, maar vormen wel de overgrote meerderheid in de noordelijke en oostelijke streken van het land.
De Tamils en de Singalezen hebben beide een eigen cultuur, taal, geloof en afkomst. Voordat de Portugezen het eiland Ceylon veroverden bestond het namelijk uit vier koninkrijken waarvan drie in handen waren van Tamils en één van Singalezen.
Nadat Ceylon onafhankelijk werd kwam er een regering voor heel Ceylon, waarin de Singalezen het voor het zeggen en Tamils werden onderdrukt. Hierdoor konden de Singalezen de naam Ceylon veranderen in Sri Lanka wat letterlijk in het Singalees "Het gezegende eiland" betekent.
Door dit soort veranderingen kregen de Tamils steeds minder te zeggen, en voelden zich daardoor ook minder Sri Lankaans. Dit motiveerde de Tamils voor een eigen land zoals vóór het koloniale tijdperk. We (vrouw van Bala en Sujah de dochter) zaten rond het bed waar Bala lag. Hij zag er, behalve dat er een infuus aan zijn pols zit, niet zo erg ziek uit, maar dat was natuurlijk uiterlijke schijn. Sujah de dochter van Bala memoreerde dit treffend toen ze haar verhaal vertelde over de strijd van de Tamils.
Ze zei: het is dezelfde strijd als van de Molukkers. Ik keek haar verrast en verbaast aan. Ze moest 8 jaar geweest zijn toen ze met haar ouders zusje en twee broertjes via India naar het buitenland vluchten toen de strijd in alle hevigheid losbarstte. Door die ene zin van Sujah sloeg ik enkele pagina's over aan informatie over Sri Lanka en de strijd van de Tamil Tijgers, want het vrijheidsideaal van de RMS was mij ook met de paplepel ingegoten. Toen de Tamils langs politieke weg de idealen van de Tamil bevolking niet voor elkaar konden krijgen, ontbrande een jarenlange en zeer gewelddadige strijd tussen de Tamil Tijgers en de regeringssoldaten waarin tienduizenden slachtoffers (hoofdzakelijk burgers) vielen.
Bala zag er, net als de meeste mensen met wie ik zeer goed bevriend raakte en (achteraf) een zeer indrukwekkende levensgeschiedenis hadden, erg breekbaar uit. Klein circa 1.65 m en enkele kilo's boven zijn gewicht. Hij sleepte een beetje met zijn rechterbeen alsof zijn rechterbeen iets korter was.
Op 9 jarige leeftijd was hij aangereden door een auto waardoor hij enkele ribben brak en zijn hand. In zijn pubertijd kreeg hij een motorongeluk hierdoor brak hij weer enkele ribben en alle tanden uit zijn mond. Bala vertelde lachend dat hij het asfalt letterlijk uit zijn mond moest spugen.
Toen de burgeroorlog daarna uitbrak raakte Bala toen hij naar een vriend liep, op straat beland in een vuurgevecht tussen regeringssoldaten en de Tamil Tijgers.
Bala werd door een kogel van achteren geraakt. De kogel doorboorde zijn rechterzij boven de heup en waar het projectiel het lichaam verliet ontstond een gapend wond. Bala werd zwaar gewond naar het ziekenhuis gebracht waar hij (lachte toen hij het vertelde) zonder verdoving werd dichtgenaaid, gewoon omdat er niet voldoende morfine was om aan iedereen toe te dienen. Er werden op die dag dat Bala zwaar gewond raakte, 200 gewonden het ziekenhuis in gedragen.
Bala ontvluchte Sri Lanka omdat hij het voor zijn gezin te gevaarlijk vond.
Hij was ook de voortdurende bombardementen van het leger ook moe. Iets verderop achter zijn huis heeft hij een bunker gegraven onder een boom en vertelde lachend dat de piloten nooit een boom zouden aanvallen laten staan er een bom op gooien. Daar verblijft het gezin als de situatie dreigend begon te worden. Bala is volgens mij er eentje van 12 ambachten en dertien ongelukken.
Hij was zijn vrouw, die hoogzwanger was, ooit letterlijk verloren onderweg toen hij met zijn motor een weg bereed die vol met hobbels en kuilen was. Deze anekdote was zelf opgetekend door zijn vrouw die de humor er ook wel van in zag. Ze zei toen ik van de motor viel heb ik met mijn armen m'n buik zoveel mogelijk proberen te beschermen. Bala heeft niet eens gemerkt dat ze eraf gevallen was.
Vrij recent, vorig jaar (2010) was hij ook in ziekenhuis beland met een ontwrichte schouder en gekneusde ribben omdat hij met zijn scooter werd aangereden door een auto.
Maar het allerergste wat het gezin Balaiswharan was overkomen, was het overlijden van de jongste zoon en broertje Seon in datzelfde jaar. Na jarenlange ziektebed heeft zijn lichaam het opgegeven.
Zwaar aangeslagen door dit verlies maakte het gezin een zeer traumatische periode door. Geen enkele moeder wil het ooit meemaken dat ze hun kinderen overleven zei ze toen we Bala opzochten in het ziekenhuis. Het is wat anders dan het verliezen van je man onderwijl glimlachend kijkend naar Bala die op zijn beurt weer quasi beteuterd kijkt.
Hoewel het als grap bedoelt was zag ik in haar blik nog steeds de intense verdriet die ze nog steeds maar moeilijk kan verwerken. Haar oudse zoon die nu in Zweden woont, een eigen bedrijf heeft, zei onlangs nog dat ze maar naar Zweden moesten verhuizen.
Maar ze wil niet uit het huis waar haar zoon Sayon overleden was. Ik was uitgenodigd om de ceremonie samen met mijn zus Toos en zwager Joop bij te wonen. Enkele weken later was ik ook bij de asverstrooiing op de wadden zee geweest. Crematie en de ritualen op zee vanaf een zeilschip, hebben een zeer diepe indruk bij me achtergelaten. Met dit beeld nog vers in mijn geheugen verliet ik het Wilhelmina ziekenhuis en draaide ik me nog een keer om bij de uitgang. Bala stond daar met zijn vrouw en dochter Sujah.
Ik zei lachend, ik wacht buiten wel dan kunnen jullie elkaar nog even vastpakken en zoenen. Bala lachte, zijn ene arm om zijn vrouw geslagen de andere hield de mobiele infuus vast.
De vooruitzichten waren als dreigende onweerswolken boven het door pech achtervolgde gezin Balaiswharan. Voor Bala, die ondanks de opeenvolging van bijzondere gebeurtenissen vanaf zijn kindertijd, onaangeslagen leek, hoop ik dat dit keer de God Brahman waar hij in gelooft hem dit keer gunsig gezind is.
Bala werd door een kogel van achteren geraakt. De kogel doorboorde zijn rechterzij boven de heup en waar het projectiel het lichaam verliet ontstond een gapend wond. Bala werd zwaar gewond naar het ziekenhuis gebracht waar hij (lachte toen hij het vertelde) zonder verdoving werd dichtgenaaid, gewoon omdat er niet voldoende morfine was om aan iedereen toe te dienen. Er werden op die dag dat Bala zwaar gewond raakte, 200 gewonden het ziekenhuis in gedragen.
Bala ontvluchte Sri Lanka omdat hij het voor zijn gezin te gevaarlijk vond.
Hij was ook de voortdurende bombardementen van het leger ook moe. Iets verderop achter zijn huis heeft hij een bunker gegraven onder een boom en vertelde lachend dat de piloten nooit een boom zouden aanvallen laten staan er een bom op gooien. Daar verblijft het gezin als de situatie dreigend begon te worden. Bala is volgens mij er eentje van 12 ambachten en dertien ongelukken.
Hij was zijn vrouw, die hoogzwanger was, ooit letterlijk verloren onderweg toen hij met zijn motor een weg bereed die vol met hobbels en kuilen was. Deze anekdote was zelf opgetekend door zijn vrouw die de humor er ook wel van in zag. Ze zei toen ik van de motor viel heb ik met mijn armen m'n buik zoveel mogelijk proberen te beschermen. Bala heeft niet eens gemerkt dat ze eraf gevallen was.
Vrij recent, vorig jaar (2010) was hij ook in ziekenhuis beland met een ontwrichte schouder en gekneusde ribben omdat hij met zijn scooter werd aangereden door een auto.
Maar het allerergste wat het gezin Balaiswharan was overkomen, was het overlijden van de jongste zoon en broertje Seon in datzelfde jaar. Na jarenlange ziektebed heeft zijn lichaam het opgegeven.
Zwaar aangeslagen door dit verlies maakte het gezin een zeer traumatische periode door. Geen enkele moeder wil het ooit meemaken dat ze hun kinderen overleven zei ze toen we Bala opzochten in het ziekenhuis. Het is wat anders dan het verliezen van je man onderwijl glimlachend kijkend naar Bala die op zijn beurt weer quasi beteuterd kijkt.
Hoewel het als grap bedoelt was zag ik in haar blik nog steeds de intense verdriet die ze nog steeds maar moeilijk kan verwerken. Haar oudse zoon die nu in Zweden woont, een eigen bedrijf heeft, zei onlangs nog dat ze maar naar Zweden moesten verhuizen.
Maar ze wil niet uit het huis waar haar zoon Sayon overleden was. Ik was uitgenodigd om de ceremonie samen met mijn zus Toos en zwager Joop bij te wonen. Enkele weken later was ik ook bij de asverstrooiing op de wadden zee geweest. Crematie en de ritualen op zee vanaf een zeilschip, hebben een zeer diepe indruk bij me achtergelaten. Met dit beeld nog vers in mijn geheugen verliet ik het Wilhelmina ziekenhuis en draaide ik me nog een keer om bij de uitgang. Bala stond daar met zijn vrouw en dochter Sujah.
Ik zei lachend, ik wacht buiten wel dan kunnen jullie elkaar nog even vastpakken en zoenen. Bala lachte, zijn ene arm om zijn vrouw geslagen de andere hield de mobiele infuus vast.
De vooruitzichten waren als dreigende onweerswolken boven het door pech achtervolgde gezin Balaiswharan. Voor Bala, die ondanks de opeenvolging van bijzondere gebeurtenissen vanaf zijn kindertijd, onaangeslagen leek, hoop ik dat dit keer de God Brahman waar hij in gelooft hem dit keer gunsig gezind is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten