Ontkenning

Wij zijn dragers van een genetische code die ergens anders in het universum is ontstaan en met een meteoriet honderden miljoenen jaren geleden was meegereisd en op deze planeet was ingeslagen.
Er waren zonder enige twijfel verschillende beschavingen geweest in verschillende fysieke uitingsvormen die deze planeet bevolkt hebben en we zeer waarschijnlijk in andere zonnestelsels op diverse planeten DNA gerelateerde families hebben.
Ons blikveld reikt echter niet verder dan een mensenleven, ondanks of dankzij de wetenschap die ook haar menselijke beperkingen kent, ook al blijven we het ontkennen.
Zoek naar het onvoorstelbare adviseer ik en verken de grenzen tot aan het onwaarschijnlijke. Niets is wat het lijkt. Denk in verschillende dimensies.
De vraag waarom we zijn ontstaan is niet relevant, want daar komen we niet achter en hebben het zelf niet in de hand. Net zoals er vier seizoenen zijn in een jaar, zo kent volgens mij het universum en de planeet waar wij leven ook haar cyclus.
Er zijn al theorieën over een beschaving boven of na een andere beschaving, maar de waarheid is misschien totaal anders dat ver buiten ons bevattingsvermogen ligt.
Er is als we goed ons best doen om het traditioneel denken achter ons te laten een patroon te ontdekken. Dat het een keer ophoud in deze fysieke "toestand" staat als een paal boven water, maar dat het verder gaat in een andere vorm dat is ook zo goed als zeker.
Misschien als een stuk rots, een paddestoel, of een bacterie op een hondedrol... Wat dan de zin of doel van het leven is? ook deze vraag is niet relevant.
Het antwoord krijgen we misschien pas als we ons erbij neerleggen dat we niet alles kunnen begrijpen en ons er van bewust zijn dat zelfs de wetenschap een soort religie is die doorgeslagen is naar een verkeerde richting, gericht op het zoeken naar het eeuwige leven.
De kosmos is meedogenloos, en gaat haar eigen gang.
Op een gegeven moment houd ons hart op te kloppen, hoe hard we ook ons best doen met allerlei vervangende kunstgrepen het na te bootsen en op die manier het leven te verlengen.
Het is allemaal zo relatief.
We denken in termen van straks, overmorgen of volgend jaar en voor de huizenbezitters 30 jaar, terwijl die overgang elk moment kan plaatsvinden naar die paddestoel.
Misschien, heel mischien komen we als kosmisch stof in de dampkring terecht van een planeet ergens in een ander sterrenstelse, samen met ander kosmisch 'afval' en ontstaat er tijdens die botsing of kluts op deze manier miljoenen jaren (onze tijdrekening)later een nieuw ras of levensvorm.
Wie weet, want ik probeer ook maar op deze manier de slapende cellen in dat onderontwikkelde deel van m'n hersens te activeren en aan te zetten tot meer activiteit.
Als je na het lezen van deze post denkt dat de schrijver rijp is voor het ggz, dan behoor je waarschijnlijk tot het overgrote deel van de mensheid die gelooft dat we de enigen zijn in het universum, een superbeschaving, klaar om de sterren te veroveren.