Eet smakelijk

Wij hebben de fysieke voorsprong van de geestelijke achterstand. Dat realiseer ik me veel te laat  toen ik bladerend door het menukaart van een restaurant ineens moest denken aan de mernsen die aan de andere kant van de wereld geen keus kunnen maken zoals ik en zij maar af moeten wachten of hun kinderen de volgende dag wel zouden halen omdat ze al dagen geen eten hebben gehad. Ik zal nooit meer zeggen als ik trek in eten heb,  "ik heb honger".
Wat voor mij vanzelfsprekend is in het westen als het gaat om consumptieve middelen  zal  ik,  voordat ik een besluit neem  dit tot in den treure evalueren en eventuele gemaakte keuzes  heroverwegen om maar niet met mijn geweten  in conflict te komen. Eten opscheppen doe ik afgemeten om maar niks hoeven weg te gooien.
Is passiviteit en de andere kant opkijken, doen of je neus bloed,  terwijl je ziet en weet dat er mensen enkele duizenden kilometers hiervandaan dood gaan van armoede en honger een vorm van criminaliteit?
Is er een excuus? Hanteren we plotseling andere normen en waarden naarmate de geografische afstanden toenemen? Soms denk ik dat het goed zou zijn als we de stank kunnen ruiken van de dood die via onze breedbeeld tv's onz huiskamers instralen net voor de choose channel button wordt ingedrukt voor een andere minder traumatische kanaal, immers dat vinden we zulke beelden maar vervelend en nemen we de reclame van C-1000 of  Jumbo maar op de koop toe om maar niet geconfronteerd te worden met het leed van anderen.. Een watersnood, tsunami of  een flinke  aardbeving kracht 7 het liefst met heel veel dooien en zwaargewonden is pas echt boeiend en in deze tijd van geestelijke armoede, de moeite waard om de soap Goede Tijden Slechte Tijden weg te zappen. Onlangs werd mijn aandacht even afgeleid en schrok ik enorm toen mijn aandacht weer richting tv ging en een dakloze in een steeg zag slapen tussen het afval. Bleek het een fragment van een realitysoap te gaan. We beelden het zelfs nu in hoe het zou zijn om zo te leven, als amusement dat is triest.