Ik was enkele dagen druk bezig mijn maat Ed te helpen zijn huisraad op te slaan klaar te maken voor verzending naar zijn geboorteland Suriname toen de telefoon ging.
Nu ben ik niet zo van het 'direct opnemen' als ik ergens mee bezig ben, maar die trilling van de celphone in mijn linker borstzak ter hoogte van mijn hart voelde net iets anders, waardoor ik instinctief de telefoon toch opnam.
Ik hoorde na mijn 'hallo' twee tellen niets en daarna een bekende stem die toch anders klonk.
De nieuwjaarswens klonk niet zoals het normaliter hoort te klinken. In een fractie van slechts een paar seconden kwam de onheilstijding.
Mijn goede vriend en soulmate van de broederschap met wie ik berichten, mails en smsen afsloot en ondertekend met -liefs- bracht het nieuws monotoon en alsof hij het ergens uit voorlas. Ik bleef als versteend tussen de verhuisdozen staan en miste eigenlijk een ondertiteling voor de stroom van woorden die in slowmotion uit mijn blackberry kwam.
Wat zegt hij nou allemaal? Toen we ophingen bleef ik nog even staan om het nieuws allemaal te verwerken. Ed keek me vragend aan, dat was Henk zei ik, hij heeft verteld dat hij ziek was en om te voorkomen dat ik het van iemand anders hoorde, heeft hij zelf gebeld nadat hij van de artsen een bevestiging kreeg dat het weggehaalde weefsel kwaadaardig was. Henk ken ik vanaf de tijd dat ik vaak in Spanje was om te klimmen. Hij heeft met zijn broer een bekende en goedlopende sportzaak waar ik vaak en graag kwam. Het was begin negentig, zolang ken ik hem al en na al die jaren was er een vriendschap ontstaan waarin bleek dat we dezelfde mens en maatschappij visie en humor deelden. Er is misschien een kleine nuance. Waar ik stopte ging hij verder, hij nam ook geen blad voor de mond. Dat typeert hem, rechttoe rechtaan. Er waren situaties waarin ik hem bij wijze een schop onder de tafel moest geven om hem af te remmen tot grote hilariteit (later en achteraf) van ons beiden. Soms moet ik tijdens een meeting een andere kant op kijken om niet in een gierende lachbui te raken want een blik naar elkaar toe is al voldoende om van elkaar te weten hoe wij over een bepaalde onderwerp denken.
Ik kan me nog de tijd herinneren dat hij zijn huidige liefde Mia leerde kennen. Ik was met Ed in een klein bergdorpje iets buiten de Jaca in de Spaanse Pyreneeen op bezoek bij Spaanse vrienden. We waren nog aan het napraten voor het slapen toen er een sms berichtje op mijn mobiele telefoon binnen kwam. Het was een lang bericht en heel intiem. Henk lag (bleek later) vanuit zijn bed te smsen met zijn nieuwe vlam en drukte per ongeluk op de verkeerde naam in het adressenbestand op zijn telefoon met zijn slaapdronken kop. Ed en ik lagen natuurlijk in een deuk toen we zijn sms beantwoorden met net zoveel lieve woorden haha, maar na de 3e sms bericht kreeg hij eindelijk door dat hij zijn smsberichttjes naar iemand anders aan het smsen was. Ed is opticien en zijn zaak staat pal naast die van Henk dus die kenden elkaar ook heel goed. We hebben er zelfs nu nog, na al die jaren hartelijk om moeten lachen. Eergisteren was ik even bij hem op de zaak. Toen ik kwam aanlopen kon ik hem dwars door de etalage zien achter de balie. Hij was duidelijk in gedachten verzonken en staarde voor zich uit. Ik kwam zwaaiend binnen met mijn handen zijn blikveld kruisend waar hij zijn starende blik op had gefocust. Hij was net zo enthousiast dat we elkaar weer zien als al die andere keren maar ik was niet helemaal overtuigd omdat ik wist wat er aan de hand was. He bleek een zeldzame vorm van kanker te zijn waarvoor er nog geen adequate behandelingmethode voor was en waar de kans op genezing klein zoniet nihil is. We zien wel was een van zijn bekende stopwoorden en direct daarna en hoe is het met jou? Negen dagen later kreeg ik op Sint Maarten een smsbericht. "Alles goed de weefsles waren verwijderd en zoals het er nu uitzag lijkt alles schoon en goed". Someone up there is watching.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten